WENDES 'PAS D’ENCORE'

Mij is tot nu nooit gevraagd
Hoeveel krassen, slepen, slagen
Een onbeslopen podium
Belopen kan
Verdragen

Vervul in deze vegen
De snede – gom aan board
Een snedig zwarte regen
Een eruptie, of het woord

Ben ik daarin blijvend schuldig?

Mij ten enenmaal’ gegeven
Dat de wassen, roepen, regen
Een ongevangen stadium
Bevangen mag
Bewegen

Vervang in dit bezield bespelen
Faire tout un plat du monologue
Voor één is een er één van vele
Bebloed bespat zij droog

Of ik mijn rillen huldig?

Zie dan haar stemmen in mimiek
Haar afgerauwde timbre
Hoor dan haar stem die lava braakt
Brandt dieper dan de breedste smaak

En zie haar voorts gebaren plukken
Eerst onwennig nog, dan raak
Gegoten in een kruitvat
Waar het hellevuur haar baart

Daarom sleep ik haar en d’haren
Nee, het is mij nooit gevraagd
Minder nog dan het gegeven
Dat bezongen hartstocht draagt

Bij minder voeten dan een vers neemt
Neem ik het maar aan voor waar
Dat haar messtem – scherp geslepen
Kermend kerft; krast wonderbaar

Gutsen met de strijkersstokken
Slaagt in brandpunt… en in haar

Reken ik de schade mede
Die ik hoop ooit te verhalen
Tekenend het lidwoord hier

In essentie te betalen
Lopend van mijn slaap naar lende
Wend ik me vooral naar Wende


M.J.C.A. 08-10-2003