WAALSDORPERVLAKTE


In de lijn der verwachtingen:
jij, jij, jij, jij en ik met de rug
naar de schutters toe. Angst
die dusdanig overweldigend
is dat hij als een berustings-
vacuüm over ons hangt. De
officier van dienst werpt een
blik op zijn gouden klokje:

Nog twee minuten te gaan.

Wij staan hier voor het peloton
en naderen de kopgroep die
ons voorging. Nog één keer
spannen wij de kaken aan en
spugen kopschuw op de cour
voor ’t vertreden van de voeten.

Opponenten van de ergste soort,
erg lastig te bekeren.

In de loop der geschiedenis:
zij, zij, hij, zij en ik met de nek
naar het schootsveld gekeerd.
Trots die dermate aanmatigend
is dat hij ’n onaantastbaarheids-
schild over ons uitschudt. Zijn
superieur geeft de schutter
een veelzeggend knikje:

Nog een minuut te gaan.

Wij wachten het startschot af en
wij weerstaan de laffe lokroep
van het weerwoord. Een laatste
maal verbijten wij de tongen en
we spreken moed der wanhoop
in vol schuld geschoven schoenen.

Proponenten van het eerste uur, als
eerst te fusilleren.

Omdat het eenmaal tot ons kwam
en wij beseften dat we iets te zeggen
hadden… iets van ‘n zeker gewicht.

 


M.J.C.A. 07-12-2005