PAR AVION


Lichtblauw, je denkt: er is een
jongetje geboren; het is
een onverstoorde
lucht; een pakje
boter in de
lichtste
variant.

Al dat kan waar zijn (zelfs
in huis zijn) maar niets
kwam zo ingewikkeld,
of complex, juist
jou ter hand
als net dit
schrijven.

Niet?

Vederlicht, je droomt: is het ‘n
bokser in de dop; is het
die langverganste
veer; is het soms
helium dat ar-
men stemt
en bant?

Dit kan jouw deel zijn (zelfs
vergund zijn) want je hebt
ervoor gevochten,
en gedreven, aan
komt waaien –
verder niets –
en verder
drijven.

Nee!

Tussen de rekeningen door
bijna het kind. Voor
je het doorhad was
de envelop
vergeten.

Tot – één week later – je
je boekhouding ging
slachten, en ritueel
het boetebloed
bij je ver-
voegde.

Twee slagen om de arm;
de tijding in de hand
(jezelf niet).

Omdat je las dat het
volbracht was en
vervolgens dat
je – retour par
avion
– nooit
niks meer
hoefde.

P/a, p.a.,
pa, da
pa-pa!

 


M.J.C.A. 10-06-2007