HET BELAGEN EN HET BELANG VAN BEURSBEESTEN (Een Amerikaans Sprookje)


Er was eens, er was eens een dorpje... Heel ver hiervandaan. Zo ver dat je er eigenlijk alleen via de 17 Mile Drive komen kon. Nou, en dan moest je er nog $8,50 voor neertellen ook! Waarom dat was? Dat wist niemand, behalve dan de vaste bezoekers. En de inwoners van het dorpje zelf natuurlijk, maar dat waren er niet zoveel.

Die bezoekers waren eigenlijk maar hele vreemde wezentjes: ze hielden niet van andere mensen, ze hielden niet van werken en ze hielden al helemaal niet van spelen. Niet van spelen, zeg je? Nou, dat is niet helemaal waar: ze hielden namelijk wel van een sport die ze 'golf' noemen. Dat schrijven ze dan - en dat is het bijzondere - als die dingen die telkens aan het strand aan komen rollen, maar ze spreken het uit zoals wij het jong van een koe noemen. Heel raar! En van dat werken zullen ze trouwens zeggen dat het een gemene leugen is, maar het is een nu eenmaal zo dat ze alleen van werken houden als ze het door anderen kunnen laten uitvoeren!

Op een dag reed een grote, wijnrode Chevrolet gevuld met indringers het territorium van deze Beursbeesten (zo worden ze ook wel genoemd) binnen. Ze passeerden golfbaan na golfbaan, cipres na cipres, Lodge na Lodge en kwamen uiteindelijk aan op het strand. Daar troffen ze, naast buitenaards blaaswier ook enkele mannetjes en vrouwtjes aan van een soort die wel niet van deze planeet leek. De mannetjes droegen allemaal een glanzend wit petje boven een Lacoste-trui. De vrouwtjes droegen hun sweater alsof het de cape van een superheld was - om de schouders. Sommigen hadden trouwens ook nog heel vervelende kindertjes met erg domme, lelijke hondjes. Maar meestal waren ze al wat te oud voor kindertjes en kwam je ze slechts paarsgewijs, of alleen, tegen.

De soort had wel in de gaten dat de indringers hier niet thuishoorden, en daarom spraken ze in het voorbijgaan slechts op een geheimzinnige fluistertoon. Eén van de vier stouterds (zoveel waren het er) is toen - heel brutaal - ietsje dichterbij geslopen en heeft een gedeelte van hun gesprekken afgeluisterd. Zo zijn deze snoodaards uiteindelijk achter het grote geheim van Pebble Beach gekomen!

Het geld dat je bij binnenkomst van dit 'reservaat' moest neertellen, zo bleek uiteindelijk, had eigenlijk een dubbele functie: ten eerste zou het de armoedzaaiers ervan weerhouden deze 'heilige' grond te betreden; maar mocht iemand nou toch zo gek zijn dat hij of zij voor de toegang zou willen betalen - in een democratie mag je mensen nou eenmaal niet de toegang tot publieke domeinen ontzeggen - dan kon dat bedrag maar beter goed besteed worden. En dat was nou ook precies wat er gebeurde. Met het geld dat middels deze woekerpraktijken verdiend werd, betaalden deze Beursbeesten hun collega-Beursbeesten (de ontwikkelaars van GPS-systemen) om hun plekje onder de zon toch vooral niet in kaart te brengen. Deze regeling moest er voor zorgen dat men ongestoord van z'n bergen geld zou kunnen genieten in een natuurlijke habitat die niet ontsierd werd door het plebs.

Toen dit tot de vier indringers doordrong, trokken deze wit weg. In allerijl renden zij naar hun auto en ze scheurden weg. De bestuurder van de 4WD was zo geschrokken dat hij - wat bleek om de neus nog - grote moeite had zo'n naar rotkeffertje te ontwijken. Het lukte hem echt maar net. Desalniettemin kwam het de inzittenden op een vernietigende blik van de eigenaresse van het wandelende hoopje ellende te staan. Als blikken toen hadden kunnen doden!

Edoch, dat laatste was natuurlijk helemaal niet noodzakelijk. Want wat denk je dat er gebeurt wanneer je dagenlang in de zomerhitte door onherbergzaam gebied moet ronddolen. Ja, helemaal wanneer dit moet met een op hol geslagen TomTom... Hiermee wil ik helemaal niet zeggen dat de vier waaghalzen door uitdroging of van de honger zijn omgekomen. Helaas is het wel zo dat het na dit incident verdacht stil is geworden rond dit desolate gebied. Journalisten worden er niet langer toegelaten, vliegtuigen mogen niet meer boven deze landtong vliegen en voorlopig heeft de burgemeester - die in het verleden ook nog een blauwe maandag de Eerste Burger van het naburige Carmel is geweest - de noodtoestand afgekondigd.

En daarmee leek dit gerucht vroegtijdig in de kiem gesmoord. Totdat, een dag of wat geleden, deze foto boven water kwam. Ik weet niet of jij er iets op ontdekken kunt wat de plotselinge stilte op dit Blog kan verklaren, maar een team van deskundigen buigt zich voorlopig nog wel even over de miniemste details. Kun jij hen helpen?

M.J.C.A. Stout Vuurland, 07-07-2006